Greek Drivers

Ευρωπαϊκή ημέρα χωρίς αυτοκίνητο

2009-09-22T14:19:00.000+03:00

Οπωσδήποτε.

Είδατε τους δρόμους πιο άδειους; Εγώ όχι πάντως. Το ζήτημα με αυτές τις παγκόσμιες ή ευρωπαϊκές ημέρες δίχως το ένα και δίχως το άλλο, είναι πως αντί να ευαισθητοποιούν τους ανθρώπους, τους κάνουν να αισθάνονται εντάξει, αν τυχόν ακολουθήσουν για μια μέρα αυτό που επιτάσσει η "εορτή". Σκέφτονται το εξής: "Εντάξει, για μια μέρα δεν πήρα το αυτοκίνητο για να πάω να δω μέχρι τη γωνία αν ο μανάβης είναι ανοικτός. Έκανα το καθήκον μου."

Το πρόβλημα με εμάς τους ανρθώπους είναι πως ακόμα και αν μας δώσει την ευκαιρία το κράτος (βλέπε μετρό, ηλεκτρικός, ποδηλατόδρομοι), οι περισσότεροι προτιμούν το αυτοκίνητο. Γιατί το αυτοκίνητο είναι ελευθερία και γιατί να μου πάρεις την ελευθερία μου; Σωστά;

Αν εμείς οι ίδιοι δεν καταλάβουμε πως για να πάμε στο περίπτερο δε χρειαζόμαστε αυτοκίνητο, ό,τι και να σου κάνει το κράτος το ίδιο σκατάνθρωποι θα παραμείνουμε.

Θα μου πείτε τι έχω κάνει εγώ; Το τμήμα ανάπτυξης λογισμικού του οποίου είμαι επικεφαλής, εργάζεται από το σπίτι, τέσσερις ημέρες την εβδομάδα. Αυτό μεταφράζεται σε 3 αυτοκίνητα λιγότερα στους δρόμους για περίπου 176 ημέρες (δύο φορές την ημέρα πάνε/έλα)!

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για αυτή τη προσπάθεια στο άλλο blog μου (7deeds). Όμως εκεί γράφω στα Αγγλικά. Ας με συγχωρήσουν όσοι δε γνωρίζουν.

Πως μπορείς να την πατήσεις αν σέβεσαι τους πεζούς

2009-09-15T22:49:00.001+03:00

Την εμπειρία που θα σας περιγράψω σήμερα, την είχα πριν μερικά χρόνια. Η αδικία απέναντί μου είναι από τις πιο δυσάρεστες καταστάσεις για μένα. Πιστεύω το ίδιο ισχύει για την πλειοψηφία.

Όλα ξεκίνησαν από τη δική μου απόφαση να αλλάξω τη στάση μου ως οδηγός απέναντι στους πεζούς. Όλοι γνωρίζετε κάποιες διαβάσεις οι οποίες βρίσκονται σε φανάρι το οποίο αναβοσβήνει πορτοκαλί για τους οδηγούς που στρίβουν. Για παράδειγμα (για όσους ξέρουν) την Εγνατία στη Θεσσαλονίκη, πηγαίνοντας προς την ΔΕΘ στο ύψος της Ίωνος Δραγούμη, στρίβοντας από την Εγνατία προς την Δραγούμη. Την ώρα που ανάβει το πράσινο για τα αυτοκίνητα στην Εγνατία, αυτοί που στρίβουν δεξιά προς την Δραγούμη, πρέπει να προσέχουν τους πεζούς που εκείνη την ώρα έχουν πράσινο πους τους επιτρέπει να διασχίσουν από τη διάβαση την Δραγούμη.

Εγώ εκεί παλιά περνούσα κόβοντας τους πεζούς, φοβούμενος τις αντιδράσεις των οδηγών από πίσω μου. Αργότερα, άρχισα να δίνω προτεραιότητα στους πεζούς.

Ένα ωραίο πρωί, λοιπόν, έτυχε να περάσω πάλι από εκεί. Άναψε όπως πάντα το πράσινο στην Εγνατία και ξεκίνησα, όμως σταμάτησα στην γωνία (Εγνατία/Δραγούμη) γιατί είχε πολλούς πεζούς και τους περίμενα να περάσουν όλοι. Μέχρι να περάσουν όμως, άναψε κόκκινο στην Εγνατία (σημείωση ότι είχα ήδη περάσει το φανάρι με πράσινο). Οπότε, άρχισαν την κάθοδο από την επάνω πλευρά της Δραγούμη προς τα εμένα. Εγώ αποφάσισα να κάνω γρήγορα και να περάσω συνεχίζοντας την πορεία μου. Ο νόμος του Μέρφι όμως, έδρασε, και με το που στρίβω και μπαίνω ολόκληρος στην Δραγούμη, βλέπω μπροστά μου ένα τεράστιο μπλόκο της τροχαίας.

Μπροστά μου, ήταν 4 τροχονόμοι και ζητάδες οι οποίοι ούρλιαζαν: "Σταματήστε τον!!", "Πέρασε με κόκκινο!", "Σταμάτα τον!". Αφού άκουσα τις ευγενικές προτροπές των οργάνων, πέρασα στην άκρη και σταμάτησα.

Τότε εξελίχθηκε η αδικία σε όλο το μεγαλείο της. Ο αρχηγός του μπλόκου, μεγάλος σε ηλικία και σε βαθμό, με πλησίασε, μου ζήτησε όλα τα σχετικά και με ρώτησε γιατί πέρασα με κόκκινο. Φυσικά, η αυθόρμητη αντίδρασή μου ήταν να πω πως δεν πέρασα με κόκκινο και πως περίμενα μάλιστα σαν σωστός οδηγός να περάσουν οι πεζοί. Μου έγινε όμως ξεκάθαρο, πως ή θα σιώπαγα και θα παραδεχόμουν πως όντως πέρασα με κόκκινο, ή θα μου έκοβαν την κλήση (που είναι και αρκετά αυστηρή).

Τελικά, δέχτηκα προειδοποίηση και αφέθηκα ελεύθερος. Η αδικία αυτή με έκανε να θυμώσω. Υποσχέθηκα πως δε θα άφηνα ποτέ πεζό να περάσει σε τέτοιου είδους αμφιλεγόμενες διαβάσεις.

Μετά από καιρό, όμως, αποδέχτηκα πως δεν ήταν δυνατόν να αποδείξω στον τροχονόμο πως δεν ήμουν ελέφαντας και εστίασα περισσότερο στο ότι τελικά με άφησαν να φύγω. Ίσως τελικά, να είχε μια δόση αμφιβολίας ο ίδιος ο τροχονόμος η οποία να μεταφράστηκε στον τρόπο που με αντιμετώπισε στο τέλος. Μπήκα και στη θέση του και όντως, σκέφτηκα, θα του ήταν πολύ δύσκολο να καταλάβει ακριβώς πως βρέθηκα καθυστερημένα να μπαίνω μέσα στην οδό.

Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και μετά από μια τέτοια εμπειρία, επιμένω πως πρέπει να αλλάξουμε τα δεδομένα και να μη περιμένουμε τα σχολεία ή τους νόμους να μας εκπαιδεύσουν.

Σταματάμε να περάσει ο πεζός... τώρα! :) (και προσέχουμε τα μπλόκα)

Οι Έλληνες οδηγοί είναι στον κόσμο τους

2009-09-08T20:26:00.000+03:00

Μια μέρα, μια γυναίκα προσπαθούσε να περάσει μια διάβαση δίχως φανάρια, σπρώχνοντας το καροτσάκι με το παιδί της. Παρατηρούσα καθώς περνούσαν τα δευτερόλεπτα, αλλά κανένας δεν σταματούσε.

Ξαφνικά, βλέπω στο ένα ρεύμα να σταματάει ένα περιπολικό της Αστυνομίας μπροστά στη διάβαση. Όμως, το άλλο ρεύμα συνέχιζε κανονικά στον κόσμο του. Η γυναίκα μπόρεσε να φτάσει μέχρι τι μέση του δρόμου. Το άλλο ρεύμα, ενώ έβλεπε (ή όχι;) το σκηνικό, δε σταματούσε.

Έκπληκτος τότε, ακούω από το μεγάφωνο του περιπολικού, τον αστυνομικό να φωνάξει εμφανώς εκνευρισμένος: "Σταματήστε ρε να περάσει ο πεζός!!!".

Τότε, φιλοτιμήθηκε (ή μήπως χέστηκε) ένας οδηγός και σταμάτησε.

Συμπέρασμα: Δύσκολα τα πράγματα παιδιά. Για να αλλάξουμε μάλλον θέλουμε ένα περιπολικό σε κάθε διάβαση για να μας θυμίζει να μην είμαστε ζώα.

Ο ψυχολογικός παράγοντας

2009-06-13T09:45:00.006+03:00

Πριν από λίγο καιρό είχα αναφέρει για το σοκ που έπαθα όταν μικρός πήγα ένα ταξίδι στην Κύπρο.

Πρόσφατα πήγα στην Βέροια αυθημερόν και έπαθα ένα δεύτερο σοκ. Παρατήρησα πως τα αυτοκίνητα σταματούσαν συστηματικά για να περάσουν οι πεζοί από τις διαβάσεις. WTF?

Ρώτησα ένα συνάδελφο που είναι από Βέροια και μου είπε πως αυτό άρχισε να γίνεται σχετικά πρόσφατα από τότε που δημιουργήθηκαν διαβάσεις για τους πεζούς.

Ψάχνοντας λίγο, βρήκα το παρακάτω blog post του Θωμά Λιόλου και σας παραθέτω το απόσπασμα:

Το γεγονός ότι στη Βέροια τα αυτοκίνητα σταματούν και δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς (το επισήμανε και ο Σπύρος Βούγιας στη συζήτηση) πρέπει να μελετηθεί και να αξιολογηθεί. Το "φαινόμενο" αυτό ξεκίνησε όταν επί δημαρχίας Χασιώτη διαγραμμίστηκαν με ειδικούς τάπητες οι διαβάσεις πεζών. Όχι με απλή μπογιά που κρατάει λίγες εβδομάδες αλλά με κίτρινες-άσπρες πλαστικές λωρίδες. Τότε άρχισε να παρατηρείται η στάση των οδηγών και η παραχώρηση της προτεραιότητας στους πεζούς. Ταυτόχρονα και οι πεζοί άρχισαν να "διεκδικούν" αυτήν την προτεραιότητα. Η παραχώρηση αυτής της προτεραιότητας επεκτάθηκε και στα άλλα σημεία εκτός διαβάσεων. Από το τυχαίο αυτό γεγονός (για την τυχαιότητά του δεν υπάρχει καμία αμφιβολία) προκύπτει ένας σημαντικός παράγοντας που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ' όψη στις όποιες μελέτες προκύψουν: ο ψυχολογικός. Φαίνεται ότι η ισχυρή διαγράμμιση ενεργοποίησε εγκεφαλικές ή ψυχολογικές διεργασίες στους μετακινούμενους μέσα στην πόλη από τις οποίες προέκυψε τροποποίηση συμπεριφοράς. Η τροποποίηση αυτή δεν είναι απλό γεγονός. Σκεφθείτε ότι η συμπεριφορά μετακίνησης μας μέσα στην πόλη αγγίζει τα όρια του χαρακτήρα μας. Αν είναι όντως έτσι όπως τα περιγράφω τότε απαιτείται η συμμετοχή ειδικών της συμπεριφοράς στις ομάδες που θα μελετήσουν το κυκλοφοριακό.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως το ότι οι διαβάσεις που δημιουργήθηκαν είναι έντονες και δε φθείρονται εύκολα, πέρασε ένα μήνυμα στους οδηγούς. Αν μάλιστα η αλλαγή συμπεριφοράς των οδηγών ήταν όντως τυχαία και δεν υπήρξε καμία προσπάθεια ενημέρωσης τους ή προτροπής τους με εξωτερική πειθαρχία (πρόστιμα κλπ), τότε αυτό το γεγονός είναι εκπληκτικό.

Στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης όπου μένω, υπάρχουν τέτοιες διαβάσεις οι οποίες είναι βαμμένες με την απλή κλασσική άσπρη μπογιά. Η μπογιά αυτή, ξεθωριάζει μέσα σε ένα μήνα από την ημέρα που βάφεται. Δυστυχώς δεν ανανεώνονται συχνά... αν ανανεώνονται ποτέ.

Ακόμα περισσότερο, ενώ στην αρχή μαζί με τις διαβάσεις είχαν τοποθετηθεί και φανάρια που αναβόσβηναν πορτοκαλί ώστε να είναι ακόμα εντονότερο το μήνυμα προς τους οδηγούς πως θα έπρεπε να δώσουν προτεραιότητα στους πεζούς, μετά από κάποιο διάστημα αυτά αποσύρθηκαν. Ακόμα δεν έχω καταλάβει τον λόγο.

Παλαιότερα, είχα διαβάσει κάπου πως ένας τρόπος για να χαμηλώσεις την ταχύτητα των οχημάτων σε μια περιοχή αλλά ακόμα και να μειώσεις τον αριθμό των οχημάτων που κυκλοφορούν, είναι να διαμορφώσεις τους δρόμους με τέτοιον τρόπο ώστε να είναι εμφανές πως πρόκειται για την αυλή ή το πάρκο της περιοχής. Για παράδειγμα, η μετατροπή της ασφάλτου σε πλακόστρωτο και οι έντονες διαβάσεις από διαφορετικό υλικό με έντονο χρώμα και όχι απλή βαφή θα βοηθούσε προς αυτή την κατεύθυνση. Οικονομολογικά, θα ήταν ενδιαφέρον να διερευνήσουμε αν η αγορά μιας περιοχής ωφελείται περισσότερο από τον αυξημένο αριθμό των πεζών ή από τη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης.

Συμπερασματικά, νομίζω πως ο ψυχολογικός παράγοντας είναι ιδιαίτερα μεγάλος και πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Εξάλλου, από το επάγγελμά μου, γνωρίζω ήδη πως μπορείς να επηρεάσεις τον χρήστη μιας εφαρμογής σου, ανάλογα με το πως σχεδιάζεις το γραφικό περιβάλλον της εφαρμογής (User Interface Design). Το ίδιο συμβαίνει με οτιδήποτε αλληλεπιδρά ένας άνθρωπος. Από το ATM όταν κάνεις αναλήψεις χρημάτων, μέχρι το πλυντήριο όταν πλένει τα ρούχα του. Το ίδιο πιστεύω συμβαίνει και το "interface" των δρόμων, των διαβάσεων, των φαναριών και οτιδήποτε βλέπει μπροστά του καθημερινά ένας οδηγός.

Όταν η κοινωνία σε πιέζει να μην αλλάξεις συνήθειες

2009-04-29T23:47:00.001+03:00

Σήμερα το πρωί καθώς οδηγούσα στη δουλειά, έτυχε να βρίσκομαι λίγο πριν από μια διάβαση στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης. Στο πεζοδρόμιο ήταν ένας πεζός με πρόθεση να περάσει απέναντι, οπότε και σταμάτησα φυσικά.

Ο πεζός πέρασε, αν και του πήρε 2 δευτερόλεπτα να με πιστέψει. Όμως, ο οδηγός από πίσω μου άρχισε να με κορνάρει.

Στην αρχή σκέφτηκα μήπως να κατέβω και να εξασκήσω μερικές τεχνικές που ξέρω, επάνω του, αλλά τελικά συνέχισα την πορεία μου αγνοώντας τον.

Δε χρειάζεται να ασχολούμαστε με αυτούς που δε θέλουν να βελτιωθούν σαν άνθρωποι. Ας ασχολούνται εκείνοι μαζί μας.

Οι πεζοί δε σε πιστεύουν

2009-04-26T14:17:00.001+03:00

Από παλαιότερα αλλά και τώρα ειδικά που ξεκίνησα αυτή την προσπάθεια ενημέρωσης, προσπαθώ να εφαρμόζω αυτά που προσπαθώ να διαδώσω. Προσπαθώ πάντα να σταματάω ακόμα και σε σημεία δίχως διάβαση, όταν βλέπω έναν πεζό να βιάζεται να περάσει απέναντι.

Έχω παρατηρήσει το εξής φαινόμενο που δείχνει πόσο λάθος είμαστε: Πολλές φορές σταματάω να περάσει ένα πεζός απέναντι, αλλά ο πεζός δεν με πιστεύει. Μάλιστα, εκνευρίζεται κιόλας που τον μπερδεύω και προχωράει παράλληλα προς το αυτοκίνητό μου για να περάσει από πίσω μου.

Αυτό είναι πραγματικά εκπληκτικό. Έχουμε δημιουργήσει τέτοια κουλτούρα, ώστε ακόμα και ο πεζός δεν πιστεύει πως μπορεί να υπάρχει κάποιος οδηγός που του δίνει προτεραιότητα.

Σε πιο τραβηγμένα σενάρια, και δίχως να θέλω να φανώ φαλλοκράτης ή κάτι τέτοιο, έχω παρατηρήσει ακόμα και γυναίκες να νομίζουν ότι ο οδηγός προσπαθεί να κάνει "καμάκι" με την κίνησή του να σταματήσει για να αφήσει την πεζή να περάσει απέναντι.

Αυτό πρέπει να αλλάξει. Διακρίνω λοιπόν την ανάγκη ενημέρωσης όχι μόνο των οδηγών αλλά και των πεζών, ώστε να ξέρουν τα δικαιώματά τους.

Οι πεζοί υπήρχαν πριν τα αυτοκίνητα

2009-04-24T14:16:00.000+03:00

Ήμουν 18 ετών, όταν ετοίμαζα τις βαλίτσες μου για το πρώτο (συνειδητό) ταξίδι στο εξωτερικό. Θα πήγαινα 7ήμερη εκδρομή στην Κύπρο. Ήμουν 3η Λυκείου στο ΕΠΛ Θεσσαλονίκης.

Όταν επισκέπτεσαι άλλες χώρες, ανακαλύπτεις πάντα διαφορετικές συμπεριφορές. Πολλές από αυτές είναι παράξενες, άλλες τις δέχεσαι ως καλύτερες πρακτικές και με άλλες δυσκολεύεσαι να ταυτιστείς.

Είμαστε, στη Λεμεσό και βλέπουμε τις βιτρίνες. Παρατηρώ πως οι δρόμοι έχουν πάρα πολύ συχνά διαβάσεις δίχως φανάρια, οι οποίες όλες ανεξαιρέτως είναι βαμμένες και καλά συντηρημένες. Ξαφνικά, θέλουμε να περάσουμε απέναντι και τυχαίνει να βρίσκεται μια διάβαση εκεί κοντά. Κουβαλώντας τις Ελληνικές συνήθειες 18 χρόνων και βλέποντας πως υπάρχει κυκλοφορία στο δρόμο, στέκομαι μπροστά στη διάβαση και περιμένω να αδειάσει ο δρόμος και από τα δύο ρεύματα για να περάσω απέναντι. Όταν είσαι σε ξένη χώρα, οι αισθήσεις σου είναι οξυμένες για να μην υποπέσεις σε κάποιο παράπτωμα.

Ξαφνικά, παθαίνω ένα πολιτισμικό σοκ. Το ίδιο και οι συμμαθητές μου που στέκονταν δίπλα μου. Στεκόμαστε ακίνητοι, με το στόμα ανοικτό σαν ηλίθιοι κοιτάζοντας τα αυτοκίνητα από τα δύο ρεύματα να έχουν σταματήσει περιμένοντας να περάσουμε απέναντι. Το γεγονός ότι μας πήρε λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω να πιστέψουμε ότι τα αυτοκίνητα σταμάτησαν για να περάσουμε εμείς απέναντι και όχι για να μας κάνουν κάποια φάρσα, δεν εκνεύρισε κανέναν οδηγό. Ούτε αυτούς που ήταν πίσω από τα πρώτα αυτοκίνητα μπροστά από τη διάβαση.

Αφού καταφέραμε να αλλάξουμε την αποβλακωμένη έκφρασή μας και να περάσουμε απέναντι, αρχίσαμε να βγάζουμε επιφωνήματα μεταξύ μας σχολιάζοντας πόσο πιο πολιτισμένοι είναι οι Κύπριοι σε αυτό το ζήτημα.

Στη συνέχεια, έμαθα πως ακόμα και ασθενοφόρο σταματάει στη διάβαση αν δεν έχει κάτι επείγον. Έγινε μπροστά μου.

Αυτό το περιστατικό το θυμάμαι μέχρι και σήμερα. Πέρασαν 16 χρόνια από τότε και ακόμα αυτό δεν το είδα στην Ελλάδα.

Ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον, να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Νέο blog "Greek Drivers"

2009-04-22T15:40:00.006+03:00

Δημιούργησα αυτό το blog για να προσπαθήσω να αλλάξω εμάς τους Έλληνες οδηγούς ώστε να αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε όπως οι Ευρωπαίοι οδηγοί.

Πιστεύω πως η συμπεριφορά μας ως Έλληνες οδηγοί έχει πολλά προβλήματα και ίσως είναι πολύ δύσκολο να διορθωθούν όλα με μιας. Τα προβλήματα είναι πολλά λοιπόν:

Τρέχουμε
Οδηγούμε μεθυσμένοι
Δε συντηρούμε τα αυτοκίνητά μας
Δε σεβόμαστε τους συνάδελφους οδηγούς
Δε σεβόμαστε τους πεζούς
... μπορώ να συνεχίσω για ώρες

Σε αυτό το blog θα καταπιαστώ με πολλά θέματα, θα προσπαθήσω να προτείνω λύσεις, θα προσπαθήσω να οργανώσω και ενέργειες που ίσως θα χρειαστούν την βοήθειά σας και θα ακούσω προτάσεις σας.

Όμως, πρέπει να φροντίσω να αυξηθεί το αναγνωστικό κοινό. Γι' αυτό, σκέφτηκα να ξεκινήσω μέσα από το Facebook, δημιουργώντας ένα cause. Αυτός είναι ο σπόρος, και ελπίζω να ξεκινήσει κάτι που στο μέλλον θα κάνει τη διαφορά.

Καλή αρχή λοιπόν. Ευχαριστώ όλους όσους συμμετέχουν στο cause και ελπίζω κάποια στιγμή να είμαστε τόσοι ώστε να αρχίσουμε να κάνουμε τη διαφορά.

Αν δεν χρησιμοποιείτε το Facebook, μη στεναχωριέστε. Η κύρια δραστηριότητά μου/μας θα απεικονίζεται εδώ. Στο cause που ανέφερα, θα υπάρχουν πάντα σύνδεσμοι από τα άρθρα αυτού του blog.